Bashkimi mes asaj se Allahu na ka quajtur muslimanë dhe në mes të quajturit veten ‘selefi’

 

Shkëputur nga libri: “Qëndrime selefite në disa çështje metodologjike”

Autor: Zejd Enver Haziri – Rukovci

Shejh Selimi, në librin e tij ”Besair dhevish sheref” pasi përmend argumentin e tetë prej argumenteve se, metodologjia e selefit është argument (për të argumentuar me të), e ai është Fjala e Allahut në Kuran në suren el Haxh ajeti 78 ku thotë:

”…Ai ju ka quajt juve muslimanë “ në fusnotë të librit të tij në lidhje me pjesën e ajetit, thotë: “I ka quajtur ata muslimanë po ashtu edhe i Dërguari i (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) siç ka ardhur në hadithin e Harith el Eshariut :”…thirrni në thirrje të Allahut i cili ju ka quajtur juve muslimanë, rob të Allahut”. Hadithin e transmeton Tirmidhiu (2864-2863), po ashtu edhe Ahmedi (4/202), dhe të tjerët me zinxhir të saktë të senedit. Këtij emërtimi (musliman) ju kanë përmbajtë shumica e risimtarëve, vetëm sa për të hedhur poshtë thirrjen e vërtetë të Islamit: selefizmin, duke th?n? se: ‘Allahu na ka quajtur neve muslimanë, dhe nuk na ka quajtur selefij, sepse termi selefij, i përçan muslimanët”!!!

Sigurisht se edhe vetë po e shihni se cili është qëllimi i tyre me këtë, e ajo është:

1. zhdukja e thirrjes së vërtetë, në mënyrë që të përngjajë me të kotën në të cilën thërrasin në të; e ky maskim është shkopi i tyre i cili mbështeten në të: “…përse, duke qenë se ju e dini, të vërtetën e ngatërroni me gënjeshtrën dhe fshihni realitetin?” [Ali Imran: 71]

2. dhe që të mos bëjë përpjekje dikush prej thirrësve të sunnetit (prej atyre që nuk ju ka shpëtuar ky veprim mashtrues) për tërheqjen e vërejtjes prej bidateve (risive) dhe epsheve të tyre.
E ky argumentim (me ajetin …dhe ju ka quajtur muslimanë) është i kotë dhe është një mendim i shtrembër, kurse përgjigjja për këtë është në dy mënyra: përmbledhëse dhe e detajizuar, e që do ta përmendim në mënyrë graduale, kështu që t’ua hedhim poshtë pasuesve të së kotës atë “mashtrim” që e bëjnë ata.
Sa i përket (përgjigjes) në mënyrë përmbledhëse (të shkurtër) është se: ky emërtim hyjnor ‘musliman’, ka qenë para kundërshtimeve dhe përçarjes që ka ndodhur tek ky umet islam, atëherë kur muslimanët ishin një umet (i bashkuar) përkundër tjerëve. E në këtë gjendje (kur muslimanët ishin një) nuk ka ndonjë emër tjetër përveç se ‘muslimanë’, apo ashtu siç është cekur në fe (Kuran dhe Sunnet). Për këtë shkak kur të kthehen muslimanët ashtu siç ka qenë Muhammedi (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe shokët e tij, një umet dhe një xhemat (e jo shumë xhemate), atëherë bien poshtë të gjitha emërtimet menjëherë, dhe ai i cili insiston (pas kësaj) ende në to (në emërtime), atëherë mund t’i thuhet atij: ti dëshiron të përçash xhematin e muslimanëve.
Mirëpo, kur të jetë umeti në drejtime të ndryshme, atëherë është i domosdoshëm dallimi i pasuesve të së vërtetës dhe rrugës që e ndjekin ata, në mënyrë që të ndahen (dallohen) prej pasuesve të së kotës dhe epsheve të tyre. E tërë këtë (përgjigjen përmbledh?se) e sqaron përgjigjja e shkoqitur, e që është në variante të shumta:

1. Së pari: se fjala muslimanët tani do të thotë: njerëzit që e kanë një kible (drejtim të të falurit) ehlulkible.

2. Dhe se nën ‘ehlu kible’ hyjnë të gjitha grupacionet e umetit që i p?rkasin Islamit.

3. Dhe se të tëra grupacionet e umetit kanë devijuar nga rruga e drejtë, përveç njërës, ashtu siç është transmetuar në hadithe (që flasin) për përçarjen e umetit, e që janë në shkallën mutevatir të hadithit.

4. Se, ky grup i shpëtuar (i vetmi) janë, ata që kapen për atë që ka qenë në të, i Dërguari i Allahut dhe shokët e tij.

5. Se, bashkimi në mes grupit të shpëtuar dhe grupeve të humbura nën fjalën “muslimanët”, në atë kuptim që e ka sot (që është cekur pak më lart), nuk i veçon (dallon) pasuesit e të vërtetës nga pasuesit e së kotës, duke pasur parasysh (e të mos harrohet me qëllim): se të dalluarit ‘grupin e shpëtuar’ është prej qëllimeve të sheriatit , ashtu siç ka ardhur në gjuhën e Pejgamberit (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Prandaj, edhe i ka quajtur “xhemat” dhe “guraba”, dhe e ka bërë metodologjinë e tyre simbol të tyre (për t’u veçuar nga të tjerët), duke thënë (duke i cilësuar se kush janë ky grup): “Ata që kapen për atë në të cilën jam sot unë dhe shokët e mij”. Kështu që, (dijeni se) shtrembërimi i qëllimit të Dërguarit (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) është, lajthitje (devijim).

6. Dijetarët e Selefit veçse e kanë kuptuar qëllimin e të Dëguarit (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) prandaj edhe kanë thënë se Grupi i Shpëtuar dhe Pala e Ndihmuar janë dijetarët e hadithit. Dhe nuk kemi dëgjuar gjatë shekujve që ndokush të ketë mohuar këtë emërtim, dhe t’a ketë shpallur atë si një kundërshtim me qëllimet e sheriatit, dhe me të emërtuarit e Allahut robërit e tij “muslimanë”. Nga kjo kuptohet se dijetarët e grupit të shpëtuar dhe palës së ndihmuar kan? bërë Ixhma’ (unanimisht) për këtë (emërtim)”.

Dobi: Madje kanë bërë Ixhma’ se Grupi i Shpëtuar dhe Pala e Ndihmuar janë Dijetarët e Hadithit; këtë mund ta vërtetojmë me vet fjalët e dijetarëve.
Abdullah ibn Mubareku thotë: “Ata tek unë janë dijetarët e hadithit”.

Ali ibn Medini thotë: “Ata janë dijetarët e hadithit dhe ata të cilët kapen për drejtimet e të Dërguarit (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), dhe mbrojnë dijen. Dhe sikur të mos kishin qenë ata, tek Mutezilitë, Rafiditë, Xhehmitë dhe Murxhiat, nuk do të ishte gjetur asgjë prej sunneteve”.
Në një transmetim tjetër thotë: “Sikur të mos kishin qenë ata (dijetarët e hadithit); atëherë Mutezilitë, Rafiditë, Xhehmit dhe Murxhiat do t’i kishin shkatërruar njerëzit”.

Ahmed ibn Hanbeli ka thënë: “Nëse ata (grupi i shpëtuar) nuk janë dijetarët e hadithit, atëherë nuk e di se kush mund të jetë tjetër”.
Kurse Ahmed Ibn Sinani el Hafidh ka thënë: “Ata janë dijetarët dhe pasuesit e gjurmëve”. Buhariu ka thënë: “Ka për qëllim dijetarët e hadithit”.

Këtë e kanë thënë edhe shumë dijetarë të tjerë si: Ibn Kutejbe, Ibn Hibbani, el-Axhuri, Ibn Xhevziu, Hakimi, Hatib el Bagdadi, Bageviu, Neveviu dhe të tjerët.
Shejh Selimi po në këtë libër të tij “Besair fq.110” thotë se përkundër mundit të tij të madh dhe të gjatë që ka bërë për të gjetur ndonjë fjalë në kundërshtim me këtë Ixhma’ të dijetarëve rreth asaj se grupi i shpëtuar janë dijetarët e hadithit, thotë se nuk ka mundur të gjej, dhe se edhe Imam Neveviu, rahimehullah, e ka cekur këtë Ixhma’ të dijetarëve.

Këtë realitet të paevitueshëm e ka konfirmuar me një sqarim të mrekullueshëm edhe Hoxha i Islamit Ibn Tejmije, rahimehullah, në “Mexhmu’ el Fetava” (vëll. III, f.346-347). Mirëpo, ajo që ia vlen të përmendet nga fjalët e këtij dijetari është: “Po ashtu, një numër i madh i njerëzve flet për këto grupacione me hamendje dhe teke, ku grupin e tij që i referohet, e pason dhe e miqëson, e quan Ehlu Sunneti dhe Xhemati, kurse atë që e kundërshton, e quan pasues të risive. E ky është, një devijim i qarë, ngase Ehlu Sunneti dhe Xhemati nuk kanë pasues tjetër vetëm se të Dërguarin e Allahut (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), i cili “As nuk flet ai nga dëshira. (Por, ajo që flet ai) është vetëm Shpallje që i frymëzohet”, andaj edhe ai është, ai i cili duhet t’i besojmë për çdo gjë që na ka lajmëruar, dhe çdo urdhëri të tij duhet t’i nënshtrohemi, dhe këtë pozitë nuk e gjen tek imamët e tjerë. Përkundrazi, çdo njeriut i merret prej fjalës së tij dhe i lihet, përveç të Dërguarit të Allahut (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!); prandaj ai i cili pason dikë përveç Pejgamberit (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), dhe i konsideron prej ehlu sunnetit dhe xhematit ata të cilët e duan dhe pajtohen me të pasuarin e tij, kurse ata të cilët e kundërshtojnë janë prej risimtarëve dhe përçarësve (në sytë e tij) siç gjindet kjo dukuri tek mutekel-liminët në fe dhe tek grupacionet tjera , atëherë ky (person i cili ka këtë qëndrim ndaj të tjerëve) është prej bidatçinjve, të devijuarve dhe përçarësve”.

7. Për këtë shkak, përkufizimi i grupit t? shpëtuar dhe palës së ndihmuar me emër të ligjëruar nga sheriati, është gjë legjitime.

8. Të gjitha grupacionet e ummetit pretendojnë se ata thërrasin në Kur’an dhe Sunnet (apo se punojnë me to), mirëpo ajo që e veçon atë që e ka qëlluar (të vërtetën) dhe atë që nuk ja ka qëlluar është, mënyra (metoda) e të kuptuarit të Kura’nit dhe të Sunnetit. E që kjo (mënyra e të kuptuarit) tek grupi i shpëtuar është, pasimi i të kuptuarit të sahabëve. Kurse, tek të tjerët është pasimi i rrugicave (çorrsokaqeve).
Për këtë arsye, nuk ka mundësi të kuptojë dëgjuesi, prej ndonjë njeriu që thotë për veten e tij unë jam musliman, (nuk mund t? kuptojë) se ai thërret në Kuran dhe Sunnet sipas kuptimit të të Parëve (selefit) të umetit, përkundrazi mund të bjerë nën të gjitha emërtimet e grupacioneve të umetit.

9. Pasiqë fjala më e mirë është ajo e pakta, por që është më aluduese (përmbledhëse), atëherë muslimani i cili kapet për Kuran dhe Sunnet sipas të kuptuarit të parëve të ummetit, sahabëve dhe ata që i kan?ë pasuar ata (në të mirë), ka të drejtë që t’i thotë vetes (shkurt e me pak fjalë): “Selefi” (por, me kuptim t?ë gjërë). Dhe ne vetëm se i kemi përmendur në kaptin?n e parë (të librit), e që i kanë përdorur dijetarët për “selefizmin” si term që aludon në rrugën (metodën) e vërtetë, dhe pasuesit e saj.

10. Se përdorimi i fjalës musliman në Kuran dhe Sunnet është për Sahabët dhe ata që i kanë pasuar dhe i pasojnë me të mirë deri në ditën e gjykimit, mirëpo pasi që kjo fjalë nuk e jep atë kuptim që është për qëllim me të në Fjalën e Allahut dhe të Dërguarit të Tij, atëherë çdo njeri që insiston në atë (fjalë) duhet që të deklarohet (publikojë) për metodologjinë e tij, pas çdo pyetje (të thotë) se, “është musliman (që punon) sipas Kuranit dhe Sunnetit me kuptim të sahabëve të Pejgamberit (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) ”. Dhe atëherë prapseprap do të del dikush që t’i thotë atij: ky detaj (Kuran, Sunnet me kuptim të sahabëve) i përçan muslimanët.

11. Se kjo përçarje, e që me të është për qëllim qortimi i selefizmit dhe thirrësve të tij, është përçarje legjitime me sheriat; sepse Muhamedi është përçarës (ndarës) i njerëzve. Po ashtu Kur’ani është ndarës në mes të vërtetës dhe të kotës, dhe po ashtu ehlu suneti dhe xhemati janë ndarës në mes të grupit të shpëtuar dhe grupacioneve të humbura. Gjithashtu selefizmi është ndarës në mes rrugës (metodës) së vërtetë dhe rrugëve të kota.

Kjo është e tëra që u mundësua të përmendet (në lidhje me këtë çështje), e të mençurit nuk i mbetet asgjë tjetër, vetëm se që t’a fut në veprim mendjen e tij dhe mos të refuzojë për shkak të sherrit dhe kurthës së saj”. [mbaroi fjala e Shejh Selim Hilalit].

Në lidhje me këtë çështje do sjellim po ashtu edhe një debat të zhvilluar në mes Shejh Albanit, rahimehullah, dhe autorit të librit “Tahriru el Mer’eti fi Asri er Risaleh” Abdulhalim Ebu Shukkas:

Shejhu i tha: Nëse të thuhet ty: Cili është drejtimi yt? Cfarë thua ti?
Ai tha: (them) “Musliman”.
Shejhu: Kjo nuk mjafton!
Ai tha: “Porse Allahu veçse na ka quajtur musliman, (dhe lexoi ajetin) “Ai ju ka quajtur juve më herët musliman” [Haxh: 78.]
Shejhu: Kjo është një përgjigje e mirë sikur të kishim qenë në etapën e parë (të Islamit) para përhapjes së grupacioneve. Mirëpo, nëse tani e pyesim ndonjë musliman të këtyre grupacioneve (me të cilat rrënjësisht ndryshojmë me ta në akide), nuk do të kishte ndryshuar përgjigjja e tij nga ajo fjalë (unë jam musliman). Të gjithë (Shiiu Rafidij, Harixhiu, Durziu, Nusajriu Ulvij) do të thonë: “Unë jam musliman; atëherë kjo (shprehje) nuk mjafton në këto ditë”.
Ai tha: Atëherë themi: “Unë jam musliman (që punoj) sipas Librit (Kuranit) dhe Sunnetit”.
Shejhu: Edhe kjo po ashtu nuk mjafton!.
Ai tha: Pse?
Shejhu: Ngase, a gjen dikëë prej atyre që i morrëm për shembull, të thotë: Unë jam musliman, por jo (që punoj) sipas Librit dhe Sunnetit? Cili është ai që thotë: Unë nuk punoj me Kuran dhe Sunnet?!” [Pastaj shejhu filloi t’ia sqarojë atij rëndësinë e shtojcës të cilën e kemi cekë në shumë vende të këtij libri, e ajo është: Kuran dhe Sunnet autentik me kuptimin e Selefit].
Ai pas këtij sqarimi të shejhut tha: “Atëherë, unë jam musliman që punoj me Libër dhe Sunnet sipas kuptimit të Selefit”.
Shejhu: Atëherë, çfarë thua nëse e shkurtojmë këtë gjuhësisht; ngase fjala më e mirë është e pakta por me aludim të gjërë; kështu që themi: “(unë jam) Selefi”.